kartakz_1200x300
LOGO FULL
nak coffee filladio
elifesp
mpek2
previous arrow
next arrow
kartakz_1200x300
LOGO FULL
nak coffee filladio
elifesp
mpek2
previous arrow
next arrow
ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ: ΜΙΑ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΑ 53 ΧΡΟΝΩΝ |

ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ: ΜΙΑ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΑ 53 ΧΡΟΝΩΝ

Με την ευκαιρία των ονομαστηρίων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας κ. Σεραφείμ και της συμπλήρωσης αυτό το μήνα 53 χρόνων από την εκλογή (17/11/1968), τη χειροτονία στην Τρίπολη (24/11/1968) και την ενθρόνιση στην Κύμη (6/12/1968), το Τοπικό Τμήμα της Εταιρείας Ευβοϊκών Σπουδών, του οποίου ο Σεβασμιώτατος αποτελεί επίτιμο μέλος, τιμά την επέτειο αυτή με μερικές φωτογραφίες και ένα κείμενο, όπου ο ίδιος περιγράφει όσα προηγήθηκαν της εκλογής, καθώς και τα της χειροτονίας και της ενθρόνισης.
«H εκλογή και χειροτονία εις επίσκοπον έχει κάποια πρωτοτυπία και την εξής ιστορία:
Το επισκοπικό αξίωμα δεν το είχα σκεφθεί ούτε το είχα ζητήσει και επιθυμήσει. Ο τρόπος εκλογής, επί Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, είχε αλλάξει, ώστε πάντες οι αρχιμανδρίται να είναι εκλόγιμοι.
Την Κυριακή 15 Νοεμ¬βρίου 1968 μετά το απογευ¬ματινό κήρυγμα, ο αείμνη¬στος Θεόκλητος με εκάλεσε να πάμε στο Επισκοπείο. Τον παρεκάλεσα να με αφήσει να πάω στο σπίτι, γιατί ήμουν κουρασμένος, αλλά εκείνος επέμενε και στην πρόσκληση τελικά υπήκουσα.
Με το γλυκό, που μου προσέφερε, μου είπε ότι «την Τρίτη θα σε εκλέξουν Δεσπότη». Την πληροφορία την είχε από συγγενικό του πρό¬σωπο (Συνοδικό αρχιερέα).
Η είδησις με ανεστάτωσε. Παρ’ όλη την κούραση το βράδυ εκείνο δεν εκοιμήθηκα, σκεπτόμενος τρόπους να ματαιωθεί η εκλογή. Το πρωί επικοινώνησα με γνωστούς αρχιερείς και ιερείς, τους ο¬ποίους και παρεκάλεσα να ενεργήσουν, ώστε να μη γί¬νει η εκλογή μου.
Την Τρίτη 17 Νοεμβρί¬ου, ωστόσο, επαληθεύθη η πληροφορία και εξελέγην Μητροπολίτης Καρυστίας και Σκύρου.
Η μετάδοσις της εκλογής επέφερε στους Τριπολίτες χαρά και λύπη. Χαρά για την προαγωγή και λύπη για την στέρηση.

Συγχαρητήρια

και δάκρυα.

Επειδή το σύστημα εκλο¬γής προέβλεπε εκλογή από τριπρόσωπο από τον Αντιβασιλέα, εσκεφθήκαμε να παρέμβουμε ώστε ο Αντιβασιλεύς να εκλέξει τον δεύτε¬ρον κατά σειράν, που ήτο, αν ενθυμούμαι, ο σεβασμιώτατος Γόρτυνος κυρός Θεόφι¬λος.
Προς τούτο απεστάλη¬σαν εκατοντάδες τηλεγρα¬φήματα από Τριπολίτες για να αφήσουν στην Τρίπολη τον πατ. Σεραφείμ, ως ιερο¬κήρυκα.
Εγώ, προσωπικώς, επεσκέφθην τους τότε δημάρχον Τριπόλεως, πρόεδρον του Δικηγορικού Συλλόγου και τον Στρατιωτικόν Διοικητήν Πελοποννήσου και τους παρεκάλεσα να ζητήσουν την μη εκλογή μου.
Η απάντησις: Οι δύο πρώτοι είπαν: «Είναι προς τιμήν σας αυτό που ζητάτε. Όμως πεποίθηση μας είναι ότι είσθε υπεράξιος για το επισκοπικό αξίωμα και, ε¬πομένως, θα ζητήσουμε να εκλεγείτε εσείς και όχι άλ¬λος!
Ο στρατηγός μου είπε: «Πρώτη φορά ακούω κληρι¬κό να μην θέλει να γίνει Επί¬σκοπος. Επαινώ την πρόθε¬ση σας, αλλά δεν μπορώ να ανταποκριθώ στο αίτημα σας, διότι το πρωτόκολλο της στρατιωτικής ιεραρχίας έχει πολλές διατυπώσεις, οι οποίες απαιτούν χρόνο, ενώ εσύ ζητάς η παρέμβαση μου να γίνει σήμερα. Αυτό εκ των πραγμάτων είναι αδύνατον».
Έτσι η προσπάθεια μεταθέσεως της εκλογής εις έτε¬ρον πρόσωπον απέτυχε. Και ως εβεβαίωσε Συνοδικός αρχιερεύς, τα τηλέφωνα έφε¬ραν αντίθετο αποτέλεσμα. Δηλαδή εκραταίωσαν την πε-ποίθηση στους Συνοδικούς και στον Αντιβασιλέα για την ιδικήν μου εκλογήν. Επομένως, η αποδοχή ή μη της ε¬κλογής μου ήταν πλέον προ¬σωπική επιλογή και ατομική ευθύνη.
Την εβδομάδα αυτή που εμεσολάβησε μεταξύ εκλο¬γής και Μεγάλου Μηνύμα¬τος, επάλαιψα πολύ, συνεζήτησα το θέμα με πνευματι¬κούς, συνεβουλεύθην πολ¬λούς οι οποίοι μου έλεγαν ότι εσύ δεν μπορείς να αρνη¬θείς, αφού η Ιερά Σύνοδος σε εξέλεξε, χωρίς μάλιστα να το ζητήσεις και επιδιώ¬ξεις.
Αυτήν την γνώμη την συ¬ζητούσα με τον εαυτό μου, με πρόθεση να μην την υιοθε¬τήσω και να είπω «δεν απο¬δέχομαι». Όμως, τις ημέρες εκείνες είχα διαβάσει σε κά¬ποιο βιβλίο του Ιερού Χρυσο¬στόμου το εξής σχετικό με την περίπτωση: «Εάν πι¬στεύεις ότι η εκλογή είναι εκ Θεού, τότε διατί αρνείσαι; Δεν αντιλέγεις σε ανθρώ¬πους, αλλά στο Πνεύμα το Άγιον που σε εξέλεξε».
Αυτό με έπεισε και με υ¬ποχρέωσε να ειπώ ενώπιον της Ι. Συνόδου στις 23 Νοέμ¬βριου, ώρα 11, την μεγάλη α¬πόφαση: ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ και στη συνέχεια να εκφράσω την απορία για την μεταβολή: «Πώς εγκαταλείπω την περιστεράν του άμβωνος και πατώ επί των πτερύγων του α-ετού;». Έτσι παρεδόθην στην χάρη του Θεού.
Μετά από αυτά επηκολούθησε η χειροτονία εις Επίσκοπον, την 24ην Νοεμ¬βρίου 1968, στον Άγιο Βασί¬λειο Τριπόλεως. Tα γεγονότα είναι γνωστά και πολλά και δεν περιγράφονται σε λίγες γραμμές. Μόνον βιώνονται. Και οι επιζώντες Τριπολίτες τα ενθυμούνται και τα βιώ¬νουν. Τόσο πολύ εντυπώθη¬καν στην μνήμη και επέδρα¬σαν στην ψυχή και στην ζωή.
Η Εκκλησία της Τριπόλε¬ως έζησε στιγμές μεγαλείου και ενθουσιασμού. Μυστα¬γωγίας και Μυστηρίου χει¬ροτονίας Επισκόπου.
Ένα μόνο θα αναφέ¬ρω χαρακτηριστικό: Έ¬μεινα μόνος στο Ναό όλην τη νύχτα προσευχόμενος και μελετών.
Από τις 6 το πρωΐ ο λαός είχε κατακλύσει τον εξώστη του Ναού και περίμενε να α¬νοίξει η πόρτα. Στις 6.30′ ο Ναός ήταν σχεδόν γεμάτος όταν άρχισε ο Όρθρος, για να γεμίσουν πολύ γρήγορα α-σφυκτικά Ναός, προαύλιο και πλατεία.
Κάθε ημέρα μετά ελειτουργούσα εκ περιτροπής σε κάθε Ναό της Τριπόλεως, που εγέμιζε, καίτοι ήτο καθη¬μερινή. Με τελευταία λειτουρ¬γία στον Άγιο Βασίλειο την Κυριακή 8 Δεκεμβρίου, με ο-λονυκτία, όπου έγινε αποχαι¬ρετισμός εν μέσω θρήνων και περί την 3ην πρωϊνήν, με συ¬νοδεία πολλών Τριπολιτών, με ιδιωτικά και πούλμαν, ανα¬χωρήσαμε για την Κύμη, έδρα της Μητροπόλεως που ε¬ξελέγην.
Περί την 2ην μεσημβρινήν έγινε η τελετή της ενθρονίσεως, μέσα σε ηλιόλουστη ημέρα και εν μέσω χαράς των μεν, και λύπης των δε. Οι Κυμαίοι, παρηγορούντες, έλεγον: «Μην ανησυχείτε, θα τον αγαπήσουμε και εμείς, αφού όπως μας λέτε και ό¬πως βλέπουμε και ακούμε, είναι άξιος και καλός ποιμενάρχης».
Ο ενθρονιστήριος λόγος εκινείτο ανάμεσα σε επευφη¬μίες, αναφιλητά και στεναγ¬μούς, μετά δακρύων, με έ¬κρηξη όταν στο τέλος, απο¬χαιρετώντας τους Τριπολίτες είπα: «Αγαπητοί Τριπολίτες, γυρίστε στην Τρίπολι χωρίς τον ιεροκήρυκα σας πατ. Σεραφείμ…». Το τι έγινε δεν περιγράφεται…
Μετά τον Εσπερινό στο παρεκκλήσιο της Μητροπόλε¬ως, με τους αείμνηστους πατ. Σωτήριο και πατ. Χρήστο και λίγους Τριπολίτες, έκλεισε η τελευταία ημέρα της ζωής μου με άμεση επικοινωνία με την Τρίπολη και άρχιζε η πρώτη της ποιμαντορίας μου στην Καρυστία.
Μία σύντομη χρονική πε¬ρίοδος στην Τρίπολη, με πλούσια προσφορά και ευ¬ρεία ανταπόκριση και μακρά πορεία, και ποιμαντορία στην Καρυστία…
Αυτά τα δύο – μία συνολι¬κή διακονία 44 ετών – έγιναν και γίνονται χάριτι Θεού και Αυτώ η δόξα και η ευχαριστία. Σε εμάς η προσδοκία της αμοιβής παρά του μισθαποδότου Κυρίου…”

Δημήτριος Πέππας