«Ερειπωμένο σπίτι» του Φωκά Κανονίδη

Με μάγευε από παιδί  το μοναχό ρημάδι,

που πάνω του πλανιότανε μια μυστική πνοή.

Η σκέψη μου νανούριζε τη σιωπηλή ζωή,

εκεί όπου στεκόμουνα μονάχος κάθε βράδυ.

 

Στου δάσους του πευκόβλαστου το μαγεμένο ήχο,

μελωδικό ανάβλυσμα αόρατων στρουθιών.

Φαντάσματα  ασημόστηθων  περήφανων ιτιών,

παίζανε πάνω στον κισσό που σκάλωνε στον τοίχο.

 

Μεσ΄ τ΄ αγριόχορτα  η αυλή κι εκείνη ρημαγμένη.

Στους τοίχους, στο κατώφλι του, φυτρώσανε χορτάρια.

Μάρτυρες στέκουν σιωπηλοί τα θλιβερά λιθάρια

κι η στέγη μεσ΄ τη πράσινη τη μούχλα είναι ντυμένη.

 

Στέκει στο χρόνο μόνο του, μια ανοιχτή αγκαλιά.

Στέκει εκεί, ακοίμητο απ΄ τα μικρά μου χρόνια.

Το ρημαγμένο σπιτικό θα μείνει  εκεί… αιώνια,

Κάτω από μιαν ολάνθιστη λευκή αμυγδαλιά!!

 

Φωκάς Κανονίδης